مىبخشى ، تا اينكه راضى شوى ، در دنيا بلاهاى بيشمارى دامنگيرشان مىشود ، از كسانى كه خود را به ملّت تو منسوب كرده و مىپندارند كه از امت تو هستند در حالى كه هيچ اعتقادى به تو و خدا ندارند سختيهاى زيادى مىبينند ، با وضع دردناكى در درگيريها كشته مىشوند و مزارشان دور از يكديگر است . بخشش خداوند شامل حالشان است و تو در ميان ايشان هستى ، خداوند را به‌خاطر الطافش سپاسگزار باش و به قضايش گردن نه . پس به آنچه كه براى شما برگزيد خداوند را شكر كردم و بر قضايش راضى شدم . « 1 » بعد از آن جبرئيل از آنچه پس از من بر شما خواهد گذشت سخن به ميان آورد . . . در آن هنگام سرور و شادمانى آن جمع به عزائى مبدّل گشت كه اهل‌بيت پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله نيز در آن شركت داشت . ولى ممكن است - در مورد اين روايت و آنچه كه از رخدادهاى ناگوار به‌عنوان تأكيدى بر آن به وقوع پيوست - اين سؤال به ذهن ما خطور كند ، آيا پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله كه بزرگ آفريده‌ها و اساس آفرينش حمكت‌هاى ربّانى خداوند است ، اين حق را نداشت - هر چند براى لحظاتى - كه از ديدن خاندان با عظمت خود در فضايى از شادمانى بهره‌مند گردد تا با آنچه كه بزرگان ديگر خانواده‌ها از آن بهره‌مند مىشوند برابر گردد ؟ و حكمت اين كه چرا خانوادهء نبوّت ، همان

--> ( 1 ) - « بحارالانوار » ، ج 28 ، ص 58 .